Vandaag stond een hilarische column in de nrc.next over zogehete taalpuristen. Lees het eerst even, anders slaat de rest van mijn stukje weer nergens op:
Talapuristen

Leesbaar toch? En grappig? Ja, vind ik ook. Dus, inderdaad, Rob Wijnberg, waar maken we ons nou druk over?

Natuurlijk ben ik geen echte taalpurist want ik vind dat niet zo’n gezellig label en bovendien worden mensen dan bang van je. Ze durven je zowiezo niet meer te… oh nee, sowieso niet meer te mailen en dat wil ik niet hebben.

Toch kan ik me als taaldocent flink druk maken om de taalvaardigheid van jongeren en mensen om me heen in schrift en spraak. Dat is niet vanuit een soort purisme, maar vanuit het idee dat taal macht is. In ieder geval in deze samenleving. Hoe beter jij je wensen kan verwoorden, hoe meer je voor elkaar krijgt. Zo simpel is het. Als je slordig spreekt en schrijft word je niet serieus genomen en kan je geen overtollig betaalde telefoonkosten terugeisen, in beroep gaan tegen je huurverhoging, word je niet uitgenodigd op sollicitatiegesprek noch kan je opkomen voor welk ander sociaal recht dan ook. Als je taal niet beheerst sta je in deze samenleving nagenoeg machteloos en ben je afhankelijk van mensen in je omgeving.

De intentie elke burger zo taalvaardig mogelijk te maken is hiermee gekoppeld aan het gelijkheidsbeginsel. Waarom hebben Fidel, Che en de zijnen anders iedereen, tot in de meest afgelegen berggehuchten van Cuba, gealfabetiseerd? Iedereen evenveel (taal)kennis is: iedereen evenveel capaciteit om voor zichzelf op te komen. Bovendien weten we uit ervaring: hoe eloquenter iemand spreekt, hoe beter men luistert. Zo ook: hoe beter iemand schrijft, hoe beter diens boodschap ontvangen wordt.

Het pragmatische argument "En tcoh bgerijpt u perceis wat ik bdeeol." gaat hierom niet op. Ik gun het mijn VMBO leerlingen alle kansen te benutten die hen toekomen en daarom moeten ze aan ‘t kofschip.